Brieven aan jonge ouders...

Ze slaan je dood met lectuur voor standaard verpakte baby's.
Zo valt iedere maand een heerlijk magazine van de Gezinsbond in onze brievenbus:'Brieven aan jonge ouders'...
Bij ons mademoiselle popelde ik om te lezen welke ontwikkelingen ze weer zou gaan maken.
Ons prinsesje liep altijd voor op haar leeftijdsgenoten...
Bij onze blonde God bleek al gauw dat hij het veel zwaarder had om de mijlpalen bij te benen...
Maand per maand werd de achterstand groter,
Het gapende gat tussen hem en zijn leeftijdsgenootjes schrijnender...
Een ware zelfkastijding op het nog maar in handen te krijgen.
Dus kegelen we de boekjes ongeopend in de prullenmand.
Mensen lezen graag over vrolijk lachende baby's,
dat verkoopt...
Zo hoort het te zijn...
Af en toe vind je ergens een klein artikel over een kind met een beperking..
Standaard geschreven in verbloemende taal,
over wat een geluk en plezier deze rakker in hun leven heeft gebracht...
Woorden waar moeder Theresa zelfs jaloers om zou zijn...
Nergens kan ik daaruit opmaken dat het een beproeving is,
waarbij in vergelijking de Mont-Ventoux beklimmen niets is..  
Nergens lees ik over de domme reacties die mensen blijkbaar
moeten uiten bij het aanzien van zo'n sukkelaartje...
Nergens lees ik over de pijn en frustraties waarmee je blijft
zitten als ouders als de 'specialisten' de kamer uit zijn...

Nee als er al eens iets geschreven wordt,
dient het eerder om mensen hoofdschuddend te laten mijmeren
over wat een geluk ze wel niet hebben met hun gezonde kind..
Terwijl ze het noodlot afzweren, door procentueel de berekening te maken...
1 kans op...
Waarom zou dat nu in Godsnaam hun overkomen...

Handelingsplan

Morgen staat er een vergadering over onze kleine man op het programma...
Veel heeft hij nog niet bewezen in dit leven
wat neen hij zit nog niet..
En stappen dus helemaal al niet...
Nee hij glimlacht niet gericht naar bekende , laat staan onbekende
Hij volgt geen vallende voorwerpen...
En toch zijn er 12 pagina's neer gepend...
12 vellen vol woorden die m'n zoons bestaan omvatten...

Toch lijkt het me op een ander kind te gaan..
spastische quadriplegie, perifeer hypertoon, centraal hypotoom, vulgus aan z'n enkel...
Dure woorden omkleden zijn lijf,
dat in werkelijkheid toch bitter weinig voorstelt...

Hij wordt opgevolgd onze jongen,
jaarlijks oftalmologische controle gewenst
of ta me wat?
Hoofdschuddend vraag ik me af of dit allemaal over onze Nand gaat..

Zo schoon als hij in zijn eenvoud is,
zo monsterlijk lijkt het leven van dit kind in dit verslag
ondanks de zoete verbloemende taal waarin alles omlijst is...

Sta-plank nachtmerries komen dichterbij,
slik video's schuilen achter het hoekje

Weer eens wordt onze machteloosheid schrijnend duidelijk...
woorden op ons kind kleven voelt als een grote aanval op Nand's zijn

Na de verslagen vijf maal herlezen te hebben (vergezeld met de nodige porto),
berg ik ze op..
zo klaar als 't lukt om naar de vergadering te gaan.
Want ik ben ook wel blij dat ik met z'n interdisciplinair team op pad mag gaan.

En mijn taak morgen is geen pagina's omvattende verslag.
maar nagaan of ze mijn zoon zien doorheen de handicap...

Goudvis

Mijn zoon leeft z'n leven als een goudvis...
Alleen Nands papa en ik kunnen daar eens hartelijk om lachen...
passanten begrijpen onze zwarte humor niet...
Nochtans is Nand een prachtig goud visje ...
Genietens happend in het nu...
BLUB BLUB
Fijn gekietel op mijn buik...
BLUB BLUB
Hey een paarse slinger...
BLUB BLUB
Een kussie van zussie
BLUB BLUB
Hey een paarse slinger! whoep whoep !!

Ons goudvisje Nand
Nu hier,
dan met z'n gedachten ergens in het grote blauwe daar
Steeds vrolijk
BLUB BLUB
Want hé, kijk daar! Die ken ik!! ZUSSIE!!
BLUB BLUB

Tenzij de krijs-periodes weer beginnen,
heb je pijn kleine Nand, of verdriet?
Nee, dat zie je bij een goudvis dan weer niet...