Ze slaan je dood met lectuur voor standaard verpakte baby's.
Zo valt iedere maand een heerlijk magazine van de Gezinsbond in onze brievenbus:'Brieven aan jonge ouders'...
Bij ons mademoiselle popelde ik om te lezen welke ontwikkelingen ze weer zou gaan maken.
Ons prinsesje liep altijd voor op haar leeftijdsgenoten...
Bij onze blonde God bleek al gauw dat hij het veel zwaarder had om de mijlpalen bij te benen...
Maand per maand werd de achterstand groter,
Het gapende gat tussen hem en zijn leeftijdsgenootjes schrijnender...
Een ware zelfkastijding op het nog maar in handen te krijgen.
Dus kegelen we de boekjes ongeopend in de prullenmand.
Mensen lezen graag over vrolijk lachende baby's,
dat verkoopt...
Zo hoort het te zijn...
Af en toe vind je ergens een klein artikel over een kind met een beperking..
Standaard geschreven in verbloemende taal,
over wat een geluk en plezier deze rakker in hun leven heeft gebracht...
Woorden waar moeder Theresa zelfs jaloers om zou zijn...
Nergens kan ik daaruit opmaken dat het een beproeving is,
waarbij in vergelijking de Mont-Ventoux beklimmen niets is..
Nergens lees ik over de domme reacties die mensen blijkbaar
moeten uiten bij het aanzien van zo'n sukkelaartje...
Nergens lees ik over de pijn en frustraties waarmee je blijft
zitten als ouders als de 'specialisten' de kamer uit zijn...
Nee als er al eens iets geschreven wordt,
dient het eerder om mensen hoofdschuddend te laten mijmeren
over wat een geluk ze wel niet hebben met hun gezonde kind..
Terwijl ze het noodlot afzweren, door procentueel de berekening te maken...
1 kans op...
Waarom zou dat nu in Godsnaam hun overkomen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten